RADYONİK 

Tanım
İnsanların, hayvan, bitki ve insan hastalıklarının teşhisinde ve bu hastalıkların, hastanın mevcudiyeti haricinde belli bir mesafeden tedavisinde, basit aletlerle birlikte radyesteziyi kullanabilmesi etrafında gelişmiş bir tedavi yöntemidir.

Arkaplan
Kendisinin bir bilim olduğu hakkında iddialı olan radyonik daha çok manevi bir tedavidir ve «sihirli kutular» kullandığı için bir çok eleştiriler almıştır. Radyonik, yavaş fakat emin adımlarla popüler hale gelmesine rağmen Ortodoks tıp mesleği tarafından uzun bir süre kabullenilemeye-cektir ve Amerika Birleşik Devletleri'nin birçok eyaletinde hâlâ yasa dışıdır.
Hikâye yüzyılın başında, İngiliz Tıp Derneği eski başkanlarından Sir James Barr'ın ifadesiyle «tıp mesleğinin yarım yüzyıldır çıkardığı en büyük deha olan» Amerikalı hekim Albert Abrams'ın, dudak kanseri olan bir hastasını perküsyonu esnasında karın bölgesinde küçük bir matite(*) alanı bulunduğunu keşfetmesiyle başladı. Doktorlar
( * )   Matite: Keskin ve tiz olmayan kunt ses. Organ büyümelerinde veya vücutta kitle varlığı denilebilir. (Çev.)   perküsyon muayenesini (sol elin orta parmağını vücut üzerine koyup sağ elin orta parmağıyla ona vurarak) mat ve sonor bölgeleri bulmada kullanırlar. Bu çok eski bir yöntem olup, teşhiste çok yararlıdır. Abrams'ın keşfettiği şey yalnızca, kanserli hastanın, Batı'ya döndüğü zaman, karın duyarının belirti bir bölgesinde perküsyon bulgusunda bir değişiklik ortaya çıkmasıysa da, böyle bir teşhis sistemi ihtimallerinden cesaret alan Abrams her çeşit hastalıktan muzdarip hastalan topladı. Hepsini Batı'ya döndürerek perküte etti ve vücudun belli bölgelerinde karekteristik matite alanları buldu. Bilimsel dürüstlüğün gereği olarak bütün bu deneyleri normal insanlarda tekrarladı ve hiçbir matite belirtisine rastlamadı.
Deneylerin bir sonraki aşaması çok önemliydi. Küçük bir kap alarak normal, sağlıklı bir insanın alnına yerleştirdi ve daha sonra içine bir parça habis tümör koydu. Adamın karın perküsyonunda, aynen daha önceki kanserli hastalarda olduğu gibi mat bir bölge buldu. Başka bir deyişle, sağlıklı bir adamla temas halinde yerleştirilen bir parça hastalıklı doku, adamın sinir sistemini öyle bir değiştirdi ki, perküsyon bulguları da değişti. Bu deney rad-yonik teşhisin doğuşuydu.
Daha sonra, hastalıklı dokunun sağlıklı insanı herhangi bir şekilde etkileyen bir çeşit dalga yayıyor olabileceğini öne sürdü. O ve daha önceki deneyciler bu dalgaların radyo dalgalan olabileceğini düşündükleri için, bu bilime «radyonik» dendi. Bir ekranın arkasına yerleştirdiği hastalıklı dokuları sağlıklı bir insanın alnına bir elektrot ve kablo ile birleştirerek deneyler düzenledi. Abrams sistemli bir şekilde perküsyon yaparken onun göremediği yerdeki bir asistanı, hastanın başından gelen kablonun ucunu şurayla başka hastalıklı dokulara yerleştirdi. Kısa sürede vücudun perküsyonda matlık gösteren bölgelerine göre, asistan, hangi hastalıklı dokuyu denediğini tam olarak söyleyebileceğini anladı. Maalesef kanser ve frenginin karında aynı bölgede matlık meydana getirdiği kısa sürede ortaya çıktı. Böylece Abrams bu ikisini ayırededecek bir yol bulmalıydı.
O şurada elektronik, emekleme devrini yaşıyordu, ama iyi bir elektrik bilgisi bazı iyi cihazların (Abrams'a yüklü bir miras kalmıştı ve bu lüks deneyleri yapmaya gücü yetiyordu) yardımı ile içinde değişik dirençler olan bir kutu yapmayı başardı. Daha sonra aynı bölgede matlık' yapan kanser ve frengiden, kanserin 50 ohm'luk direnç, frenginin ise 55 ohm'luk direnç meydana getirdiğini buldu. Yıllar süren titiz araştırmalar sonucunda bu sonuçlan elde etmek için hastalıklı dokuların asıllarını kullanmak zorunda olmadığını, tamamıyle aynı ve yeniden elde edilebilir sonuçların, filtre kağıdına emdirilen bir kan damlası kullanılarak elde edilebileceğini buldu. Gittikçe daha geliştirilmiş direnç devreleri kullanarak hastalıklı dokular arasında daha ince ayrımlar yapmayı başardı ve en sonunda cihazlarını öyle mükemmel hale getirdi ki, artık bir kağıt parçasına birkaç insandan hangisinin dokunduğunu söyleyebiliyordu (hatta saatler önce dokunsa da). Böylece kağıt parçası, kan damlası veya onun «İnsan enerjisi» dediği ne varsa bunların saatler veya daha uzun süreler için olduğunu öne sürdü.
Bütün bunların haberleri kısa sürede yayıldı ve ülkesi olan Amerika'dan ve Avrupa'dan doktorlar onun yanma üşüştüler. Abrams cihazı yaparak onu, kullanımı konusunda aydınlattığı görevli doktorlara sattı. Bugün böyle bir icat için şüphelenmek kolaydır, ama hatırlamamız gerekir ki, bu herhangi bir «mucize ilaç» dan çok önceydi ve doktorlar pozitif metodlarla hastalarına çok az yardımcı olabiliyordu.
Fakat buluşların çoğunda olduğu gibi şüphecilik, kıskançlık ve inançsızlık o günlerde de revaçtaydı. 1922'de, bu sihirli kara kutulan çözmek için S ir Thomas (sonradan Lord) başkanlığından bir grup kuruldu. Birinci testte ar-darda 25 baş anlı deneme yapıldı ve gruptan birisi bu sonuçların şans eseri meydana gelme ihtimalinin 33.554.432'-de ı olduğunu hesapladı. Kraliyet Tıp Derneği üyeleri, böy-
le ters bir konuda verilen raporu dinlemekte tereddüt ettiler, fakat sonunda dinlemeye karar verdiler. Bütün delilleri dinlediler ve radyoniğin altında yatan temel önermenin «yüksek ihtimaller dahilinde kurulmuş* olmasına rağmen «halihazırda böyle bir uygulamanın onayına gerek yoktur» gibi bir sonuca vardılar.
Abrams'ın ölümü ve yanlış bilgilendirilmiş tenkitçiliğin yayılmasıyla çoğu doktorun ileri araştırmalar yapmak konusunda cesareti kırıldı; ne var ki iyi fikirler öyle kolay pes etmezler. Ama eğer Amerikalı bir kiropraktör olan Ruth Drown'm öncü çalışması olmasaydı, radyonik de pes edebilirdi. Radyonik'teki ilk üç başarının şerefi ona aittir. İnsanları belli bir mesafeden ilk o tedavi etti; iç salgı bezlerinin radyonikteki önemini ilk o farketti; ve hastaların iç organlarının fotoğraflarım ilk o çekti. Üstelik Abrams'ın cihazım geliştirip değiştirdi ve onu daha duyarlı ve böylece daha kullanışlı hale getirdi, fakat burada bu konuda detaylı bilgi verecek yerimiz yok.
Çok şevkli (bütün öncüler, geçmişi şüpheli bir konuda bir şeyler yapabilmek için şevkli olmak zorundadır) olduğu için, baş edebileceğinden fazla hasta kabul etti ve bir süre sonra birileri onun metodlarının işe yaramazlığından yakındılar. Doğruluk payı olsun olmasın bu, tıp mesleğine ve Amerikan Gıda ve İlaç Müdürlüğüne radyonik'i tabutuna çivilemek için aradıkları bahaneyi verdi.
195l'de Drown'ın yargılanması sırasında birçok insan onun metodlanyla iyileştikleri hakkında ifade vermek için geldi ve jüri, kararı görüşmek için dışarı çıktığında, mahkeme zabıtçısı onun aklanacağından emindi. Buna rağmen, jüri, sonuçları test edip, bunların radyo dalgaları ile elde edilemeyeceğini (ilk radyonik çalışanları canlı dokulardan çıkan radyo dalgalarının varlığını düşünmüşlerdi) söyleyen radyo uzmanlarından açıkça etkilenmişti ve Ruth Drown hilekarlık ve tıbbi şarlatanlıktan mahkûm olarak, 60'lann başlarında, yıllar süren temyizlerden sonra hapse gönderildi. Bu sûre içinde yetkililer bütün cihazlara el koydu ve onları imha etti. Drown hapisten çıktıktan hemen sonra bir kalp krizi geçirdi ve kısa sürede öldü.
Radyonik bir kez daha yok olmaya çok yaklaşmıştı, ama İngiltere'deki çalışanlar ou kadar açınca susturulmadılar ve Sovyetler Birliğinde de iyi bir araştırma sürüyordu. İngiltere'de inatçı bir araştırmacı olan Dr. Guyon jtıc-hards hayretle şunları buldu: «Ben devrelerimi ayanarıten elementlerin atom numaralan reostatımdaki numaralara uyuyordu; yani ilk elemente hidrojen l ohmluk bir renex oluşturuyordu, oksijen 8 ohmluk, sodyum 11, kükürt 16 vs. Kendisi ayrıca pişiklerin insanlar etrafında gördüğü veya Kilner ekranı yardımıyla bir çok insanın görebildiği hâleler (aura) hakkında da geniş bir çalışma yaptı. Büyük bir olasılıkla o, hastalık öncesi durumda ye vücut henüz ciddi bir şekilde hastalanmadan önce, vücudun etrafındaki güç alanlarının değiştiğini keşfederek hastalığın klinik olarak ortaya çıkmadan belirlenmesinde radyonik'in değerinin farkına varan ilk kişiydi. Radyonik'in bu yüzü, onun bugüne, kadar tıbbın diğer şekillerine karşı en büyük üstünlüğü ola-rak kalmıştır.
Radyonik için en son ileri adım, bir İngiliz mühendisi olan George 'Bill' de La Warr tarafından atılmıştır. Ov: küçük bir grup, Abrams ve Drown in çalışmalarım ayıklayıp geliştirdiler ve radyonik'e dünya çapında haklı bir un kazandırdılar. De la Warr ve karısı adeta tırnaklarıyla çalışarak, sistemi standartlaştırdılar ve radyonik cihazının bulgularım mümkün olduğu kadar üretken ve bilimsel hale getirmeyi başardılar. Yıllar süren deneylerden sonra, on insandan yedisinin kendi teşhis cihazlarını belli bir miktar ve üçünün de mükemmelen kullanabildiğini gösterdiler. Radyonik'i daha saygın yapmak ve doktorları kendileriyle çalışmak üzere cesaretlendirmek için uğraştılar ve bunu biraz da başardılar. De la Warr özel bir fotoğraf makinesi icat etti ve bununla hastaların kan lekelerinin 12 COG tane fotoğrafım çekti. Bu fotoğraflar hastaların iç durumlarıyla ilgili bilgiler verdi. Mesela laboratuvardan 200 mil uzakta oturan bir kadın kendisine ait bir kan lekesini göndererek hamileliğinin kontrol edilmesini ve ne """" çocuk beklemesi gerektiğini sordu. Kan lekelerinden «hayat gücü enerjisi'nden» yararlanarak çekilen bir dizi fotoğraf, De Le Warr'in çok faydalı bir takım tahminler yapmasına yardım etti. Bir hastanedeki bir doktor (isimlerinin saklı olması gerekiyordu) bu olağanüstü fotoğraf makinesini De la Warr'dan ödünç alarak, hastanesinde hastalarından aldığı örneklerin 400 fotoğrafını çekti. Tıbbın baskısı onu fotoğraf makinesinden kurtulmaya itti, ama o, makinenin çok faydalı olduğu iddia etti. İlerlemiş beyin tümöründen şüphelenilen bir kadının örneğini aktardı. Kan lekesini makinenin üzerine koydu ve ayarı yaparak lekenin «tümörü temsil edebilecek» hale gelmesini sağladı. Fotoğraf basıldığı zaman kafatasının bir kesiti büyük bir tümörle beraber görülüyordu. Kısa bir süre sonra otopsi aynı görüntüyü ortaya çıkardı. Doktor kimsenin fotoğraf üzerinde oynama yapamayacağını, çünkü onların anatomi bilgisinin olmadığım öne sürdü.
Kan koca De Le Warr 1985'te Radyonik Merkez Orga-nizasyonumu kurdular (isim, 1970'de Radyonik ve Manyetik Merkez Organizasyonu olarak değiştirildi) ve ingiltere'deki Oxford'da bir genç ile New York'taki fotoğrafları arasında bağlantı kurulmasını da içeren geniş araştırmalara devam ettiler. Bazıları devletten olan tarafsız şahitlerin huzurunda New York'taki radyonik cihazına yerleştirilen fotoğraf aynı anda, Oxford'daki genç adama bağlanmış olan çizelge cihazında değişiklikler meydana getirdi. Bu .şaşırtıcı deney radyonik'in nasıl çalıştığını açıklamamasına rağmen, nasıl çalıştığının açıklanmasındaki bu zorluk, bugün onun kabul edilmesi karşısındaki en büyük engel olarak kaldı. De La Warr'lar da mahkemeye sevkedildiler, ama hakim bütün sahtekârlık iddialarını reddetti. Aslında, seçkin şahitlerin varlığı çok etkileyiciydi ve bu, halkın bir tasdiknamesi olarak yerini almıştı. Bu zorlu imtihandan sonra De La Warr 9 yıl daha, 1969'daki ölümüne kadar verimli çalışmalarına devam etti. Şimdi yeni düşüncelerin •çoğu İngiliz uygulayıcılar Malcolm Bae ve David Tansley'-den gelmektedir.
 

Nasıl Uygulanıyor?
Radyonikte kesin teknik kullanılan cihaza göre farklılık gösterse de, hepsinde ortak olan bazı özellikler vardır. Burada De La Warr'ın cihazının kullanımım anlatacağım.
Kullanılan örnek genellikle hastanın bir kurutma kağıdı üzerindeki kan lekesidir, ama bir parça saç veya tırnak da olabilir. Alette bir çubuk mıknatıs vardır ve bu döndürülerek bütün cihazın ve hastanın örneğinin «manyetik alan dalgalarının» ayarı yapılır. Üzerlerinde, incelenen durum için kurulmuş özel frekansların bulunduğu bir seri kadran vardır. Bir de, üzerinde çalışılan durumun ciddiyetini göstermek için bir merkez kadranı vardır. Son olarak lastik bir zarla kaplanmış ve kullanıcı tarafından kafadan sorulan sorulara «Evet» ve «Hayır» diye cevap veren bir oyuk vardır. Bunun kullanımı ise şöyledir; soruyu sorarken kullanıcı parmaklarını tekrar tekrar zarın içinden çeker ve bu belirli bir soruya «Evet» cevabını alana kadar devam eder. «Evet» cevabı alındığında parmaklar ve zar arasındaki sürtünme artar ve parmaklar «yapışmış» gibi görünür. Son noktanın belirlenmesinde kullanılan bu yapışma metodu, radyestetik yeteneğin başka bir belirtisidir ve doğru soruyu sorduğunda kullanıcının parmaklarındaki ufak bir ter artışı sayesinde oluşur. Diğer tip cihazlar bu son noktanın belirlenmesinde bir sarkaç kullanırlar, ama farketmez; çünkü her ikisi de, uygulayıcının, doğru soruya ayarlandığı zaman, istemsiz sinir sisteminde oluşan değişiklikleri kaydeder.
Böylece aletteki hastanın örneğiyle ve hastanın frekansına ayarlanmış mıknatısla kullanıcı, hastanın en çok şikayet ettiği semptomlarını yazılı bir liste halinde belirler ve aletin sıfırda bulunan bütün kadranları ile bir inceleme yapar ve sıradaki sorulara bakarken «ana semptom bu mu?» sorusunu aklında tutar. Sarkaç veya yapışık zar ona zor cevapları verdikçe, daha kapsamlı sorularla devam eder ve sonunda hastalığı veya hastalıklı organı ortaya çıkarır.
Kadranlar, hastanın örneğindeki normal sağlıklı durumdan sapmanın derecesini kaydetmesi için cihazın ayarlanmasında kullanılır. Radyonik uygulayıcısı ilgilendiği organın normal çalışmasını düşünür ve kaptaki kan lekesinden çıkan enerjinin ortaya çıkardığı gerçekle arasındaki farkı ölçer. Cihaz sürekli normale göre ayarlanır (daha önceden her organ için normal bir standart belirlenmiştir). Bu denge kadramndaki küçük çevirimlerle, uygulayıcı hasta ve cihaz arasındaki yeni dengeyi bulana kadar devam eder. Bu noktada dengesizliğin gerçek değerini okuyabilir. Yeni denge noktasını lastiğin yapışkanlığından bir değişiklikle veya sarkaçla bulur. (Bk. Radyestezi bölümü, s. 237)
Teşhis konduktan sonra, tedavi iki ana şekilde yapılabilir. Birincisi, tedavi, kafadan sorulan sorularla radyestetik olarak veya tedavi tabloları üzerinde sarkaç kullanılarak uygulanabilir. Hastanın bu safhada ihtiyacı olan materyal böylece ortaya çıkar. Bu homeopatik bir ilaç olarak doğrudan doğruya hastaya verilebilir ya da kilometrelerce uzakta olan bir hastanın düşünce gücüne aktarılabilir. Bunun nasıl gerçekleştiğini birazdan göreceğiz.
Radyonik cihazların çoğu insan için anlaşılması zordur. Onlarda elektrik devre sistemi yoktur ve çoğu da ana şebekeye bağh değildir. Radyonik aslında radyestezi'nin bir koludur ve düşünce ve madde arasındaki etkileşimle ilgilenir. Gerçekten yetenekli, belki de dalmda en yeteneklisi olan psişik teşhis ve tedavici Amerikalı Edward Cavee, inanılmaz bir şekilde, insanları çok uzak mesafelerden yalnızca düşünce gücüyle teşhis ve tedavi edebiliyordu. Bu iyileşme düşüncesinin gücü yalnızca birkaç insanda olmasına rağmen, diğer bir çok insan da aynı sonuçları alabilir, ama daha az güvenilir ve daha az sık olarak. Bu herhalde çoğumuzun iyileşme fikrine tam olarak konsantre olmamamızdan dolayıdır. Bu yüzden radyonik cihazları icat edilmiştir. Bunlar insanların çok az ruhsal beceriyle bile iyi sonuçlar alabilmesini ve bu sonuçların yeniden
elde edilir olmasını sağlar. Hastalık veya gerekli tedavi

bir kere belirlendi mi, aracın kadranlarının yeniden eski verilere ayarlanmasıyla uygulayıcı daha önce bıraktığı yerden tekrar işe başlayabilir ve eğer gerekliyse aynı tedaviyi tahmini olarak aktarabilir. Son olarak, her tecrübeli radyonik uygulayıcısı sonuca tamamen cihazlarıyla varabilmelidir, fakat çok az insan bunu yapabilir ve aynen, takip ettiklari teşhis ve tedaviden memnun olduğu halde la-boratuvar testlerine başvuran doktorlar gibi kesin dayanaklara ihtiyaç duyarlar.
Radyonik analizleri, tıbbi teşhislerle aynı değildir, çünkü doktor hastalığı, radyonik uygulayıcısı ise temeldeki nedenleri arar. Radyonik'in tıp mesleği dışındakilerin ellerindeki en büyük problemi doğru sorunun sorulamaması ve sonuçta uygulayıcının asla doğru cevabı bulamamasıdır. Maalesef cevabı yanlış yorumlayarak veya az hatalı sorular sorarak yanlış sonuç ta verebilir. Doğrusunu söylemek gerekirse bu geleneksel tıpta da olabilir.

Nasıl Etki Ediyor?
Kimse tam olarak bilmiyor ve bu radyonik'in geniş ölçüde kabullenilmesinin önündeki en büyük engellerden biridir. Şu kesin ki, radyonik ilk öncülerin düşündüğü gibi radyo dalgalarıyla çalışmaz.
Bugün bu işi sürdüren Malcolm Rae gibi uygulayıcılar, artık «nasıl yapacakları» üzerinde yoğunlaşıyorlar, çünkü radyonik'in çalıştığını ispat etmeye ihtiyaçları yok. Rae düşünce ve geometrik ifadeler (radyonik cihazmdaki kadranlar tarafından oluşturulurlar) arasındaki bağı açıklamak için çok faydalı bir analoji kullanıyor. Bir besteci ezgiyi düşündüğü zaman onu notalara aktarır. Orkestra bu notaları çalar ve kayıt yapılır. Böylece plağın üzerindeki geometrik şablon, bestecinin orijinal düşüncesini hazır ve kolayca bulunabilir şekilde her türlü kullanım için depo eder; radyonik cihazı da aynen böyledir. Herhangi bir hastalığın veya tedavinin şablonu kadranların   ayarlanması üzerinde çalışılarak bir düşünce olayı şeklinde depolanır ve bu düşünce olayı tedavide kullanılır.
Radyonik klasik fiziğin veya tıbbın terimleriyle açıklanmaktan uzaktır. Çünkü bugün kabul ettiğimiz bilimsel kanunlara uymaz ve böyle acaip bir dille açıklanmak zorundadır. Giriş'te de gördüğümüz gibi, bütün madde atomlardan oluşmuştur ve atom-altı seviyede bütün madde belirsizdir ve yalnızca enerji olarak açıklanabilir. İlk olarak Harold Burr insanların çevresinde elektromanyetik bir alan bulmuştu (bunların bazısı elektromanyetik enerjiye duyarlı cihazlarla ölçülebiliyordu), fakat vücuttan uzakta başka alanjar da bulmuştu ki, bunlar elektromanyetik değillerdi. İlerleyen araştırmalar elektrik alanları hakkında bizim, içinden başka bir küçük tas bebek çıkan bir Rus taşbebeği setine benzediğimizi gösterdi. Bir enerji alanının modern terimlerle bile tanımlanması kolay değildir, ama görünen herhangi bir bağ olmasına rağmen alan, uzaydaki iki olayı birbirine bağlayan şey olarak tanımlanabilir.
öyleyse bütün hayat gerçekte gelişmiş enarji alanlarının bir toplamıdır. Burr'un büyük buluşu, hastalıkların bu alanları bozması ve hatta bunu hastalık görünmeden veya tıbben ölçülmeden önce yapmasıdır. Abrams kendi karışma, görünüşte iyi olmasına rağmen kanser teşhisi koymuştu ve bundan tam 10 sene sonra karısı kanserden öldü. Burr'un oğlu Dr. Leonard J. Lavitz Jr., zihnin bu enerji alanlarım değiştirebildiğini göstermek için geniş araştırmalar yaptı, böylece vesvese, keder ve endişenin vücudu fiziksel olarak nasıl etkilediğini anlamak daha kolay hale geldi. Zihinsel olayların neden olduğu bu düzensizlik herhalde psikosomatik hastalıkların temelidir.
Demek ki, radyonik, düşünce transferiyle (telepati) aynı temele dayanarak çalışıyor. Rusların telepati konusunda çok sayıda çalışmaları var. Leningrad Üniversitesi profesörlerinden Vasiliev, 900 mil uzaktan çok karmaşık telepati denemeleri yapmıştır. İngiliz radyonik uzmanı Mal-colm Rae, manyetik enerjiyle yüklenmiş düşünce sistemleriyle insanları, uzaklığa bakmaksızın, uzun mesafelerden başarıyla tedavi etmiştir ve bu olay birçok radyonik uygulayıcısı ve uzak mesafelerde bulunan hastaların başından geçmiştir.
öyle görünüyor ki, zamanın herhangi bir anında ve uzayda herhangi bir yerde bulunan düşünce, aynı' anda uzayda başka bir noktada bulunan hastayı görünen hiçbir bağ olmaksızın etkileyebilmektedir. Bu bizi düşüncenin bir enerji alam gibi hareket ettiği şeklindeki kaçınılmaz sonuca götürür. Bir Amerikalı gazeteci ve bu konuda en hassas doküman olan «Radyonik Raporu» adlı kitabın sahibi olan Edward W. Russell, meydana gelen olayları anlamak için yeni çalışma alanları öne sürmektedir. Yıllar süren radyonik çalışmaları bir çok anahtar figür hakkında o kadar bilgi sahibi olduktan sonra T alanları dediği alanların varlığını ortaya atmıştır. Bunlar elektromanyetik alanlar değildir ve insan tarafından bilinen hiçbir metodla tesbit edilemez, ama insan vücudu müstesna, T alanları, büyük gücün ve karmaşıklığın bir bilgisayarı olan, fakat yalnızca bu olan beyinden bağımsız olarak vardır. Bir bilgisayar nasıl depoladığı bilgiden ayrı ise, T alanlarının veya düşünce dalgalarının da benzer bir şekilde beyinle herhangi bir alakalan yoktur. Bunlar yerleşmek için beyin hücrelerini seçmiştir, ama diğer şeylere de bağlanabilirler. Bu psikometrinin gücü içinde açıklanmıştır. Bazı hassas insanlar yalnızca ellerine alarak herhangi bir nesne ile alakalı geçmiş olayları esrarengiz bir doğrulukla bilebilirler. Onlar nesnede saklı olan hafızayı okurlar.
Bildiğimiz kadarıyla düşünce dalgaları uzayı katedebi-lirler ve zamandan etkilenmezler. Russell, T alanlarına ek olarak, Tabiatın «Ana modelleri' adını verdiği diğer alanların da var olduğunu öne sürmeye devam etti. Bunlara «O-alanlan» dedi. Bu «O-alanlan» maddenin öz tabiatını kontrol ederler ve bunlar bizim yarattığımız düşünce dal-galarından farklı olup insan bilgisi ve hafızası bağlamında işlev görürler, öyleyse bunu temel alarak, örneğin uygulayıcının   bütün   O-alanlan  ile,   hastanın   O-alanjarını temas haline getirir. Bir kere O-alanlan birbirine bağlandı mı, artık iki insan arasında ne kadar mesafe olursa olsun farketmez. ikisinin arasında anlık iletişim sağlanır. Bunun uygulayıcısının vücudunda nasıl oluştuğunu kimse bilmiyor, ama her nasılsa «O-alanı» otonom sinir sisteminin çalışmasını değiştirir ve parmağının yapışmasını, sarkacın hareketinin değişmesini ya da Abrams'ın deneyinde olduğu gibi karında perküsyon muayenesi sonucunun değişmesini sağlar.
Edgar Cayce kendi O-alanı ve beyni arasında direkt, ama oldukça nadir olan bir bağlantı buldu. Uyurken, sekreterine millerce uzakta olan hastasının bütün detaylarını yazdırabiliyordu. Hepimiz hastaları hakkında acayip şekilde doğru hisler taşıyan doktorları duymuşuzdur ve şahsen ben birçok durumda hastamın neyi olduğunu bilmiş imdir. Bu aynı zamanda bir annenin çok uzakta bile olsa çocuğuyla ilgili kötü bir şeyler olursa hissetmesini açıklar ve belki de ikizler ve onların sıkça duyulan birbirinin ne yaptıklarını bilmeleri bilmecesinin çözülmesine yardım eder. Belki de onlar aynı O-alanını taşıyorlardır.
öyleyse, özetle, radyonik, çatal çubuk ve radyestozi hepsi O-alanları arasındaki düşünce iletimiyle çalışırlar. Bunun, modern bilimin de kabul edilebilir bulacağı şekilde ispat edilmesi uzun yıllar alacaktır, fakat bu zaman sürecinde biz bu teorinin dikkate şayan bir fenomeni açıklamakta oldukça yeterli olduğunu kabul edebiliriz.

REFLEKS BİLİMİ (REFLEXOLOJÌ)

Tanım
Eski bir Çin ve Hint teşhis ve tedavi sistemi. Bunda ayak tabanlarına ve daha az sıklıkta el ayalarına bastırarak masaj yapılır.

Arkaplan
Refleks bilimi muhtemelen eski Çin'de akupunkturun geliştiği zamanlarda doğdu. Batı'da bu yüzyılın basma kadar hiç bilinmiyordu. Bu zamanda bir Amerikan kulak-burun-boğazcısı olan Dr. William H. Fitzgerald konuyla ilgilendi ve M.Ö. 3000 yıllarında Çinlilerin yaptığı gibi buna bölge tedavisi' adını verdi ve bunu akupunkturla beraber kullandı. O, vücudun bazı bölgelerine sıkıca bastırarak veya masaj yaparak oldukça uzakta olan diğer bölgelerinde etki oluşturabileceğini keşfetti.
Bu bUimin Batı'daki en büyük tek destekçisi. Fitzge-rald'ın öğrettiklerini 1930'larda geliştirip yalnızca ayak bölgesinde yoğunlaştıran yine bir Amerikalı Eunice D. Ing-ham'dır. Teknik için çok çalıştığından dolayı buna bazen Baskı Masajının Ingham Refleks Metodu denir. Bugün, ref-leksolojinin popülerliği artmaktadır ve çoğunluğu ABD'-de olan yüzlerce uygulayıcısı vardır. Günümüzün zirvedeki uygulayıcılaruun çoğu bunu Ingham'dan öğrenmişlerdir ve İngiltere, Belçika ve Fransa'da okullar kurulmuştur. Bir çok refleksolog aynı zamanda doğal tedavi şekilleri olan. osteopati, homeopati ve kiropratik ile de ilgilidirler.
Bir çok insan hemen bunun kiropodi (ayak hastalıklarının tedavisi ile ilgili metod) ile alakalı olduğunu düşünürse de, öyle değildir. Tabii ki, ayağın bazı fiziksei hastalıkları bazı refleks bölgelerinin uyarılmasına ve başka bölgelerde oluşan semptom ve arazlara yol açar. (örneğin içeriye doğru büyüyen ayak tırnağı baş ağrısı yapar), fakat bu refleksolojinin gerçek temeli değildir. Kiropodinin tabiatı oldukça farklıdır. Cerrahi tekniği içerir ve ayak hastalıklarının önlenmesinde ve tedavisinde kullanılır. Ref-leksoloji ayağı vücudun diğer bölgelerindeki hastalıkları önlemek ve tedavi etmek için kullanır.

Nasıl Uygulanır?
Hastadan rahat bir yatağa ayakları çıplak olarak yatması istenir. Refleksbilimci, onlara yavaşça dokunur ve deri altında derinde bulunan kristal ve taşımsı maddelerin yerini saptayarak hangi organın hastalık tarafından etkilendiğini teşhis eder. Bir refleksolog ayağı, kristalleri bulana kadar, aynen kör bir insanın Braille okuması gibi okur. Onların üzerine bastırdıkça, hasta bastırılan bölgede, vücudun bu organda temsil edilen* bölgesinde ve bazen her ikisinde de acı hisseder. Ayakta hissedilen acı, refleksolog refleks noktasını kaplayan deriye çok yavaşça vur-sa bile, çok aşırı olabilir. Bu aşırı duyarlılık yüzünden ve çok fazla acıya yol açma korkusuyla bir çok refleksolog yalnızca eski veya çok *yeni vakaları tedavi ederken deriye vururlar.
Tedavi, başparmak ya da başka bir parmağın kenarıyla basmç uygulanarak saat yönünde döndürülmesinden oluşur. Bu basmç genellikle oldukça derindir, ama acı verici olmak zorunda değildir. İyi bir refleksolog kısa. acısız seansların tekrarlanmasını, bütün hastalığın bir tek acı verici seans tedavisine tercih eder. Her seans 10 dakikadan 30 dakikaya kadar sürer ve birkaç seansa ihtiyaç olabilir. Hatta sık sık şikayetler bir tek seanstan sonra ortadan kalkar.
Hastanın tedaviye tepkisi farklıdır, ama bazen vücut, bozuk sistem kendini düzeltirken sert bir şekilde tepki gösterebilir. Bazı hastalar kendilerini duygusal olarak bitkin, bazıları da güçlenmiş hissederler.
 
Ayakta markazlrrl bulun» vücut omntaB gOsterau diyagramlar

Ne İçin Kullanılır?
Refleksoloji akupunktur gibi fonksiyonel hastalıklarda başarılıdır. Bir enfeksiyonu iyileştirmesi olası değildir ve fıtık, bağırsak düğümlenmesi veya kırık bacak gibi yapısal bozukluklar için yapabileceği hiçbir şey yoktur. Refleksologlar, kabız, astım, stres halleri, mesane hastalıkları, başağrılannda, böbrek ve safra taşları gibi çarpıcı durumlarda iyi sonuç alırlar, özellikle migrende refleksoloji ile iyi sonuç alınabilir ve sinir problemleri de kolayca halledilir. Bir veya bir kaç tedavi seansından sonra belli refleks noktalarındaki acılar yavaş yavaş, vücudun kendi iyileşme kuvvetleri fizyolojik dengesizliği giderdikçe ortadan kalkar.
 
Nasıl Etki Ediyor?
Modern tıp tarafından iyi bilinir ki, iç organlar vücut yüzeyinde deri bölgeleriyle temsil edilirler ve bu deri bölgeleri, bu organlar ile aynı sinirleri paylaşırlar. Mesela diyaframı etkileyen bir durum omuz başmda da acıya neden olacaktır, çünkü her ikisi de aynı siniri paylaşırlar. Uzun süredir bilinmektedir ki, bir organı temsil eden deri bölgesini uyararak, bu organ üzerinde fizyolojik bir etki oluşturulabilir ve hayvanlarla yapılan birçok deney bunun böyle olduğunu ispatlamıştır. Refleks bilimi bütün vücudun ayaklarda, çoğunlukla tabanlarda ve daha az olarak da yanlarında ve tepesinde temsil edildiği ilkesine dayanarak çalışır. Diyagramlar hangi alanların hangi organlar için gerekli olduğunu gösterir ve refleksologlar bu alanların ne kadar doğru olduğunu saptarlar, özel bir bölgenin üzerine sıkıca bastırınca refleksologlara göre o bölgenin temsil ettiği organ, işlevini normalleştirecek şekilde uyarı-lacaktır. Neden ayakta kristallerin olması gerektiğini söy-leyebileceğimi sanmıyorum ve ameliyatla veya otopside hiç bulundular mı, onu da bilmiyorum. Buna rağmen bu demek değildir ki, kristaller mevcut değildir. Çünkü çok iyi bilinen fibröz nödüller de otopside bulunmaz, ama, varlıkları hem hasta, hem de doktor tarafından iyi bilinir. Belki de, refleksologlann tasvir ettikleri kristaller bu tip bir olgudur.
Fakat refleksolojinin çalışmaları o kadar kolay açıklanamıyor, çünkü Batı tıbbı ayak tabanı ile, refleksologlar tarafından bu şekilde bağlandığı ileri sürülen bütün bu bölgeler arasında hiçbir sinirsel bağın varlığını bulmuş değil; önceleri ben bunun akupunktur meridyen çizgileri boyunca açıklanabileceğini düşündüm, ama bu söz konusu değildi, çünkü birçok hayati organın meridyenleri ayakta temsil edilmiyorlar.
öyleyse refleksoloji, daha tam açıklanmamış olmasına rağmen, vücuttaki diğer enerji yollarını uyararak çalışıyor olabilir. Bunların gerçek olması ve vücutta gözle görülür bir etki oluşturduğunun dışında birşey bilmemiz ise şimdilik imkânsız.
 

RENK TEDAVİSİ

Tanım
Faydalı ve iyileştirici etkiler sağlamak için renk kullanımı (genellikle renkli ışık şeklinde).

Arkaplan
Renk tedavisi yeni bir yöntem olmayıp çok eski bir uğraştır. İlk olarak Eski Yunan'da ve Eski Mısır'da, Heliopolis'-teki Işık ve Renkli Şifaya Kavuşturan Tapmaklarda kullanılmıştır. Hintliler ve Çinlilerce de oldukça değerli bulunmuştur.
Renkler insanları, birçok ispatlanmış yoldan etkilemektedirler. Renk seçimi, renklerin yoğunluk, performans, fiziksel ve akli iyi hal ve haller üzerindeki etkileri hakkında uzun yıllar boyunca bir çok araştırma yapılmıştır ve akıl sağlığıyla ilgili alanlarda hastane odalarındaki renklerin kullanımı ve zekâca geri çocukların renklerle uyarılması ile yeni kanıtlar elde edilmiştir.
En popüler olan renk mavidir. (Birçok kamuoyu yoklamasına göre halkın üçte biri an çok maviden hoşlanmaktadır.) Bunu kırmızı izlemektedir (mavinin yarısı kadar popüler). Durham Üniversitesi psikologlarından Granger'in 1970'de yaptığı bir araştırmaya göre en çok nefret edilen renk sandır. 
 
Tercih edilen remkler ve seldiler hakkındaki soruşturmaların sonuçları Tercih edilen renk; (Karsı sayfa) Tercih edilensekil titüsü'ndeki «Play Orbit» (Oyun Yörüngesi) üç değişik renkli odada bulunan zskâ oyuncak ve oyunlarından oluşmaktaydı. Odalardan biri siyah, diğeri yeşil ve sonuncusu da sarı idi. San odadaki bütün oyun aletleri kırılmış veya çalınmış, fakat diğer iki odada böyle bir hadise vuku bulmamıştı. Odanın renginden başka bu olaya bir açıklama bulunamadı. Bu bulgular önde gelen bir İngiliz renk terapistinin değişik sokak ışıkları altında gece işlenen cinayetlerin sayısında değişme olup olmadığını merak etmesine neden oldu. Ancak ileride yapılacak yeni araştırmalar bu tür sorulara cevap getirebilecektir.
Fakat bizleri etkileyen yalnızca renkler değildir; eşyaların biçimlerinin de şaşırtıcı etkileri vardır. Genelde biçimlerin derine kök salmış psikolojik etkileri vardır. Gencide biçimleri renklerle bağdaştırmaya başlar başlamaz bunlar daha da karmaşık bir yapıya bürünjrier. ing:ltc-r--'ai 110 kişi üzerinde yapılan bir araştırmada, ülkenin önde gelen renk terapistlerinden Theo Gimbel yalnızca insanlar;rt çoğunun maviyi tercih ettiğini bir defa daha göstermekle kalmadı, renk ve biçimleri de şaşırtın sonuçlarla birleştirdi. Çalışmasında deneklere bildiğimiz düz çizgilerden çembere, eğri çizgilere ve pentagrama varıncaya dek 9 şekil gösterdi.

Pentagram incelenen grubun üçte birinden çoğu parafından en sevilen şekildi. Bunu çember (*î 22,3) ve dalga biçimi izliyordu (% 14,8). Düz dizgiler nerdeyse hiç seçilmiyordu. Her bir şeklin ne renkte olması gerektiği sorulduğunda. % 38,8 pentagramın sarı olması gerektiğini ileri sürdü. Sadece % 2 siyah olmasını istedi. Bu oiduicça şaşırtıcı idi. Çünkü büyük bir çoğunlukça en popüler bulunan şekil en az popüler olan renkle eşleştiriliyordu. Tersine düz çizgi % 37.6 tarafından siyah olarak görülüyor ve ancak deneklerin % 3,8'i sarı olmasını istiyordu.
öyle görünüyor ki, renklere karşı tepkimiz duygusal, biçimlere karşı ise aklidir. Psikolog David Katz klasik bir deneyde küçük çocuklardan, yeşil daireleri kırmızı daire ve yeşil üçgenlerin bulunduğu bir grup şekills eşieştim:3İ3-rini istedi. Çocuklar hiç tereddüt etmeden cisimleri renklerine göro eşleştirdiler; halbuki aynı testin uygulandığı yetişkinler renklere göre mi, yoksa biçimlere göre mi eşleştirmeleri gerektiğini sordular.
, Bütün bunlara rağmen biçim ve renk ilişkisi hakkın- ' da çok az şey bilmekteyiz. Kendi kültürümüz dışındaki yabancı kültürlerde gerçekleştirilen deneyler ancak konunun ne derece karmaşık olduğunu göstermeye yaramıştır. Kırsal kesimde yasayan Zuluların düz çizgi kavramları olma-dığından aşağıda gösterilen illüzyona esvap verememekte-dirler. Bunlar çizgileri eş uzunlukta görmelerine rağmen şehirli Zulular hangi çizginin diğerinden daha uzun olduğunu teşhis etmede bizlerin çektiği sıkıntıyı duymaktadırlar, (aslında ikisi de aynı uzunluktadır).
 
Renkler belirgin şekilde yaşamımıza etki etmektedirler. Hepimiz giysilerimizde, evimizde v-3 işyerimizde nasıl bazı renklere anlamlar yüklediğimizi fark etmişizdir. Fakat eğer bunun renklerin tedavide kullanılması için çok uzak bir bulgu olduğunu düşünmekteyseniz yanılmaktasınız, çünkü renk tedavisi ile ilgilenen uzmanlara göre renkler yaşamımızda eşyalara bir 'sevimlilik' eklemekten çok öte bir öneme sahiptir.Maalesef, diğer birçok alternatif ve kenar tıp dallapn-da olduğu gibi renk tedavisi de bilimsel olarak kanıtlanması çok güç metafizik ve manevi bazı ön kabullere dayanmakta, bu da bütün konunun gözboyama olarak algılanmasına yol açmaktadır. Renk tedavisi çok eski bir sanat olmasına rağmen 1933 yılına dek bu konuda eli yüzü düzgün bu* çalışma yayımlanmamıştır. Hintli Dinshah Gha-diali'nin yazdığı 3 ciltlik The Spectro Chrometry Encyclo-' paedia'sı renklerin daha yüksek titreşimlerin kaynağı olan kimyasal potansiyelleri simgelediğine işaret etmiştir. Bunu eğer spektrometre bilimi olarak düşünürsek modern terim-lerle açıklayabiliriz. Kimyasal elementler her biri kendin1? has bir renk vererek ateşte yanarlar; Gahadiali bu temel rengin sağlığın aslı olduğunu veya olması gerektiği ileri sürmektedir. Ghadiali beyaz ışığın spektrumun bütün renklerini uyumlu bir dengede içerdiğini, fakat vücudun spekt-rumsal kalitelerini yanlış renkte bir kimyasal ekleyerek bozduğumuzda vücudun rotasını şaşıracağını beklememiz gerektiğini söylemektedir. Kimyasal maddelerin yaşam po-tansiyelleri olduğunu, atomların çekim ve itiş güçleri ol-duğunu ve inorganik metalleri organik bir makineye sokmaya çalışmanın bir bebeğe güçlenmesi için çelik çivi yut-turmaya benzediğini de eklemektedir. Ghadiali lamba ya-pımını, hangi renklerin kullanıldığını ve hangi şartlarda uygun olduğunu tarif etmektedir.
Işık tedavisi, renk tedavisi ve bunlarla yakından ilişkili mücevher tedavisi bu alanda hayal edebilecek bütün tedavi varyasyonlarını sunam yüzlerce pratisyenin bulunduğu ABD'de ilgi çekmektedir. İngiltere'de yaklaşık 20 ya da 30 kadar, kıta Avrupa sında ise 100 kadar renk terapisti bulunmaktadır. Renk terapisi Ayurveda tıbbının önemli bir kısmıdır ve Hindistan'da yaygın olarak uygulanmaktadır. Fatı'da hâlâ emekleme döneminde ise de. Batılı zihinlere, yapılacak daha çok sayıda araştırmalarla işe yaradığının kanıtlanması durumunda gelecek renk terpisi için ümit vad etmektedir.

Nasıl etki ediyor?
Renk tedavisi ses tedavisiyle benzerlikler taşımaktadır. İlk olarak hatırlamamız gereken şey, yaşayan her hücrenin yaşam kuvvetlerini barındıran bir pil olduğudur. Bu kuvvetlerin neler olduğunu hiç kimse bilmemektedir. Vü-cudun Odik kuvveti olarak isimlendirilmekte, bir tür hayat enerjisi olan 'Orgon'la ilişkilendirilmekte ve bazen özel şartlarda Kirlian fotoğraf tekniğiyle fotoğrafı çekilebilmektedir. Ses tedavisinde özel bir dalga boyundaki sesler kişinin hücre (veya bütün bir organ) titreşim biçimini değiştirip sağlıklı hale döndürmektedir. Tartışma ışığın mı, yoksa rengin mi organları sağlığına kavuşturduğu üzerinde devam edegelmektedir.
Maddenin yapısı hakkında daha çok şey öğrendikçe ve maddenin gerçekte enerji alanlarının bir görünümü olduğunu anladıkça enerjinin kendisinin değerli bir iyileştirici kuvvet olabileceğini kabullenebilmek daha da kolaylaşmaktadır. Yine de bu pek basit değildir. Homeopatik ilaçların güçlenme esnasında enerjiyle nasıl aşın şekilde yüklendiklerini görmüştük; muhtemeldir ki, renk tedavisi de aynı prensiplerle çalışmaktadır. Kısacası, bir kişinin üzerine mavi bir ışık doğrultunca vücut üzerine sadece mavi bir renk düşmemekte, aynı zamanda iyiye veya kötüye götüren şekilde bazı olguların çalışması da etkilenmektedir. Hepimiz mahallemizdeki bir dükkandan satın alabileceğimiz kızıl-ötesi lambaların değerini kabul edebiliyoruz da, diğer ışık ve renklerin (dalga-boylan) benzer tedavi edici etkileri olabileceğini düşünmeye dahi yanaşmıyoruz.
Görünen en büyük engel, -nasıl olur da ellerimiz renkli ışıkları algılar» kısır sualini doğuran bilgisiz zihinlerimiz-dir. Deri Batı tıbbının genelde tanıdığından çok daha gsniş bir algı alanına karşı hassastır. Rusya'daki araştırmalar birçok insanın parmak uçlanyla renkleri hissetmeyi ne kadar çabuk öğrenebildiklerini göstermiştir. Bazı insanlar renkli ışıkları gözleri kapalıyken bile ayırtedebilmektedirler.
Renklerin ışıklanılın vücut üzerinde bir etkisi olduğu kolayca kanıtlan maktadır. ABD'de Yeni İngiltere Devlet Hastanesi'nde kan basıncı normal olan 25 hastane personeli üzerinde bir çalışma yapıldı. Deneklerin 25'er dakika mavi ışık banyosu yaptıkları bölümde istisnasız herkesin kan basıncında bir düşme kaydedildi. Kırmızı ışığa tabi tutulduklarında ise tümünün kanbasıncı arttı. Bu tür bir etki çok kısa süreli olduğundan yüksek kan basıncının tedavisinde bir tedavi yolu olma şansına sahip gözükmemekte ise de, şurası ilginçtir ki, deneklerin maviyi düşünmesi sağlandığında kan basıncı düşürülebilmekte, kırmızıyla da kan basıncı arttırabilmektedir. Bu biyo-geribesleme eğitiminin diğer bir türü olsa da, büyük farklılıklar göstermektedir. Renkli ışıkların her biri değişik bir etki yapmaktadır. Bu fenomenin kırmızı ya da maviyi gerçekten görüyor olmayla bir ilişkisi yoktur, çünkü kullanılan kör denekler de aynen gören insanlar gibi davranmaktadırlar.
Nasıl Uygulanıyor?
Gerçekten usta bir renk terapisti hastasına sadece ba-karak hangi renge ihtiyacı olduğunu tespit edebilmekte
 
ise de, çoğunluk bazı basit aygıtlara ihtiyaç duymaktadır. Kilner ekranı denen müthiş bir aletten bazen yararlanılmaktadır. Bu alet, arasına diocen solüsyonu (indigo-mor renkli bir sıvı) dökülmüş iki cam parçasından oluşmaktadır. Böylece spektrumun bulanık uçları bertaraf edilmekte ve bakan kişi. hastanın camın arkasından, daha net bir görünümünü ekle etmektedir. Deneyimli renk terapistleri ekranin gerisindeki kişinin etrafında renk auraları gördüklerini iddia etmektedirler ve nasıl ki,   kişilerin etrafında renk auraları gördüklerini söyleyen pişikleri yalanlayamıyor isek, bunların söylediklerini de yalanlayanlayız. Auraların, Kirlian fotoğrafçıhğıyla gösterildiği gibi, renkleri vardır ve bunlar istirahatte ve hareket esnasında değişiklikler göstermektedir. Uygulayıcı, hastanın tıbbi hikayesi ne ve günlük yıldız falına bakıp hangi renklere ihtiyacı olduğuna karar vermektedir, örneğin, eğer bir insanın kırmızıya ihtiyacı varsa tembel, uyuşuk, uykulu veya anemiktir. Aynı zamanda kabızlığı veya iştahsızlığı da olabilir.
Büyük Hintli renk tedavicisi Jwala Prasada, teşhislerini göz akının, tırnakların, idrarın ve dışlanın rengine bakarak koymaktadır, «örneğin eğer hir insanın kırmızıya ihtiyacı varsa gözleri mavimsi, tırnakları mavimsi, idrarı beyaz ve mavimsi ve salgıları yine beyaz veya mavimsi olmaktadır. Tabii bu arada unutmamak gerekir ki, bazıları az miktarda kırmızıya, bazıları daha fazla kırmızıya ihtiyaç duyarken kimi az maviye kimi daha fazla maviye ihtiyaç duyar, öte yandan dozların sıklığını sistemdeki renle isteme derecesine göre düzenlemek gerekir.»
Bu şekilde bir çoğumuzun farkına varamadığı altıncı duyu ile renk terapisti neyin gerekli olduğuna ve nasıl verilmesi gerektiğine karar verecektir.
Renkler bir hastaya bir çok metod ve yollaıdan verilebilir. Birincisi güneş ışığı pek de özgül olmayan bir şekilde kullanılabilir. Hepimiz güneş pırıl pırıl parladığı zaman kendimizi çok daha iyi hissederiz, öte yandan güneş ışığında ölçülü şekilde kalmanın psikolojik ve fizyolojik faydalan iyi bilinmekte ve artık tartışması dahi yapılmamaktadır. Renk terapistleri de güneş ışığım daha kontrollü olarak kullanmakta ve güneş ışığım yansıtıcılar ve diğer aletler vasıtasıyla vücudun istenen bölgelerine odaklamaktad'rlar. Bazı hastalıklarda güneş-krom tuz çantalarıyım fiziksel .masaj tavsiye edilmektedir. Bu tedavi delikli kuma; çantalara konup masajdan önce bir saat kadar güneşte veya bir lamba altında şarj edilmiş renkli tuzlarla yapılan masajdan oluşur.
Renk terapistine göre renkler yaşantımızın her anındaki etkilerini uygun yiyeceklerin seçimiyle gösterebilirler. Bütün inorganik maddelerin olduğu gibi, bitkilerin de özgün renkleri vardır, örneğin vücudunu sağlıklı şekilde dengeye kavuşturmak için kırmızıya ihtiyaç duyan biri, şekerpancarı (yaprakları ve kökü), turp, lahana, ıspanak, patlıcan, koyu kırmızı, zarla meyvelerin bir çoğu, kırmızı frenk üzümü, vb. gereksinir. O halde bir renk terapisti özel renk tedavilerine ek olarak vücud dengesini uygun renkli yiyecekleri de önererek eski haline döndürecektir. Bu tedavi yiyeceklerin, sadece bir rastlantı sonucu bugünkü renklerine bürünmedikleri ve sağlık için gereken birbirine paralel kimyasal ve diğer madde gruplarını içerdiği inancın-dan yola çıkmaktadır.
Renk terapisinin başka bir sunuluş şekli de, gökkuşağı tedavisidir. Bu belki de renkleri vücuda almanın en ucuz yoludur. Eğer su, renkli kaplara konup güneş altında bekletilirse kabın renginin enerjisinin bir kısmını alır ve bu renge ihtiyaç duyan kişi tarafından içildiğinde olumlu etkisini gösterir.
Fakat bazı terapistlere göre en faydalı renk solumadır. Bir tür meditasyon olan bu tedavi en iyi gece yatarken ve sabah kalkarken uygulanır. Roland Hunt'ın Renk Tedavisi İçin Yedi Anahtar adlı kitabına göre denek, rengin, sürekli ve çoğalan bir fayda sağlamak için yalnızca onun aktif uyanıklığım kollamakta olduğunu ve gün ışığından, yeryüzünden veya tedavi lambasından üzerine saçıldığını farketmektedır. Kullanılan renge uyarlanmış basit bir temrin veya mantra'nın (mistik bir dua şekli) etkili olduğunu iddia eden Hunt, farklı renkteki ışıkları solumanın neşelendirici ve hafifletici olduğunu ve deneklerinin hayatın aydınlığını ve zihin huzurunu hissettiklerini kaydetmektedir. Renk solumanın birçok insanın kabul edebileceğinden çok daha etkili olduğunu hisseden Hunt, buna kanıt olarak ta bazı yatak odası renklerinin uykusuzluğa yol açtığım ve parlak renkli elbiselerin ve çevrenin zekaca geri çocuklar üzerinde hissedilir etkileri olduğunu kabul eden Colgate Üniversitesi psikoloji profesörlerinden Dr. Donald Laird'in çalışmalarım göstermektedir.
Güneş ışığım kullanmaya, diyetler hazırlamaya ve muhtemelen içsel renk terapisine ek olarak renk terapisti, özel renklerin ışıklarım çok özel hallerde kullanacaktır. Bu dalga boylarının vücutta iyice tanımlanan şekilde etki ederek ilgili vücut organları ve dokularının enerji sistemlerini şarj ettiği düşünülmektedir.
Genel olarak hasta ya bütün olarak ya da sadece vücudunun bir kısmı —belli bir rengin— ışık banyosuna tabi tutulmaktadır. Ana renk sıklıkla tamamlayıcı bir renkle beraber verilmektedir (örneğin yeşil ile magenta). Bu, ilk rengin aktivitesini arttırmaktadır. Işıklar sabit veya ritmik olarak farklı sonuçlar alınmak üzere kullanılabilir. Bazı temel kuralların varlığına rağmen her renk terapisti, bu yapı dahilinde kendi renk kullanma yolunu geliştirmektedir.
İşe yarıyor mu?
Şahsen ben renk tedavisiyle başarılı şekilde tedavi olmuş birisine şahit olmuş değilim, ama bu konuda büyük iddialar ortaya sürülmektedir. Kırmızı rengin yetişkinlerde ve çocuklarda felçleri tedavi ettiği; turuncunun safra-taşlannı ve küçük böbrek taşlarım dökmeye iyi geldiği
(Jwala Prasada turuncunun kolerada iyi etkileri olduğunu iddia etmektedir); diyabet ve kabızlığın sarıya cevap verdiği; yeşilin ülser, frengi, yılancık (erysipelas), soğuk algınlığı, krup ve meme kanserinde etkili olduğu; diş çıkarma, çıban, çeşitli ateş, her çeşit iltihaplanma, dizanteri, spaz-mik ağn, sanlık, kesik ve yanıklarda mavinin tedavi edici olduğu iddia edilmekta ve bu liste uzayıp gitmektedir.
Bildiğim bir renk terapisti kişilik gelişmesi, anksiyete halleri ve romatoid artrite iyi sonuçlar aldığım —sonuncusunda en iyisi ritmik sarı veya mor— iddia etmektedir. Aynı zamanda renk tedavisinin bu haliyle kelimenin tam anlamıyla bir alternatif tıp dalı olmadığına dikkat çekmek-tedir. Daha çok klasik doktorların sundukları şeylere bir katkıdır. Yanlış renk karışımları zihinsel ve fiziksel dengesizliklere yol açabildiğinden, renk tedavisini kendi kendine uygulamanın zararlarına karşı da uyarıda bulunmaktadır.
Bir çok kenar tıp örneğinde olduğu gibi renk tedavisinin nasıl etki ettiğini, hatta gerçekten etki edip etmediğini açıklayabilmek nerdeyse imkânsızdır. Elde edilen pozitif sonuçlar hakkında, tıbbm olanaklarını birçok defa aradıktan sonra son bir ümit olarak renk terapistinin ayağına gelmenin sonucunda oluşan basit bir psikolojik iyileşme diye yazmak oldukça kolaydır. Bütün tıbbi tedaviler deneyseldir; renk terapistlerinin ve hastaların sundukları kanıtlarla yüzyüze gelince renk terapisinin işe yaradığım kabul etmek zorunda kalıyoruz. Bu konuda çok az araştırma yapıldığından hangi sıklıkla, ne kadar ve hangi şartlarda etkili olduğunu muhtemelen daha uzun yıllar bilemeyeceğiz. Bu esnada renk terapisi pek bir zarar verecek gibi de gözükmemektedir, o halde denemeye değer olabilir.
 

ROLF METODU
 

Tanım
Bir Amerikalı olan Ida Rolf tarafından icat edilmiş olan, tam olarak 'yapısal bütünleşme' denilen bir çeşit vücut tedavisi.

Arkaplan
Ida Rolf, 1920'de New York'daki Barnard Koleji'nden Biyolojik Kimya dalında mezun oldu ve kısa bir süre sonra sağlık problemleriyle meşgul olmaya başladı. Terapisini nasıl geliştirdiği tam olarak bilinmiyor, ama 1940'h yıllarda insanlar onun yardımını dört gözle bekliyorlar ve herhalde sonuçtan memnun kalıyorlardı. Tam 35 yıl, yani 60'lı yılların ortalarındaki insan potansiyel hareketine yönelik ilginin büyük gelişimine kadar tanınmadan çalıştı ve bu tarihten sonra mesajı geniş bir şekilde anlaşılmaya başlandı.
• Geçen 12 yıl içinde 150'nin üzerinde Rolfçu yetiştirdi ve Meksika, Almanya İsrail, Kanada ve ABD'de 55.000'den fazla insan rolflendi. Ida Rolf, 1970 yılında uygulayıcı yetiştirmek, kapsamlı araştırma yapmak ve Rolf metodu hakkında bilgi merkezi olarak kullanılmak üzere Boulder-Co-herada'da Rolf Yapısal Bütünleşme Enstitüsü'nü kurdu.
 

Nasıl Etki Ediyor?
Rolf metodu dokuların, aşırı büyüyen bağ dokusu ta-bakalarına tahrip edecek derecede derinliğine masaj ya-pılmasıdır. Rolf un tedavisinin temelleri şu gerçeğa dayanır: Batı dünyasında insanlar fiziksel ve psikolojik çevreleri nedeniyle kötü bir duruş yapısına sahiptirler. Vücut bu anormal duruş yapısını telafi eder, belirli bazı bölgelerin kasları doğal olmayan kasılmalara itilir ve bu bölgelerdeki bağ dokusu fazlaca büyüyerek kaim tabakalar oluşturur ve bu da doğal hareketleri ve duruş şeklini sınırlar.
Kulak, omuz, kasık ve ayak bileği üzerinden geçen dümdüz bir hat düşünün. Eğer bir insanın kafası bu hattın önünde kalıyorsa, yerçekiminin aşağı doğru dikey kuvvetinin dışında kalacak ve boyun kasları onu özel bir çabayla yerinde tutmaya çalışacak, böylelikle de fazla çalışmış olacaktır. Yıllar geçtikçe vücudun kas üzerindeki fazla gerilemeye cevabı yalnızca kasın yapısında etkilerle değil, ayrıca fasya denen diğer bağ dokularının da oluşumuyla ortaya çıkar.
Hepimizin vücudunda bağlayıcı bantlar ve kılıflar ha-linde fasya bulunur, fakat tıp bilimi bunu hiçbir zaman dinamik veya değişen birşey olarak görmemiştir. Rolfçü-lerin yaptığı, bu kalınlaşmış doku bantlarım serbest hale getirerek vücudun gevşek bir hal alması ve ondan sonra yapısal olarak yeniden düzenlenerek duruşun ve aslında bireyin bütün sağlığının yavaş yavaş düzeltilmesidir.

Nasıl Uygulanır?
Rolfçü önce hastayı iç çamaşırlarıyla dikkatlice göz-lemler ve duruşundaki anormalliklerle, doğal olmayan ge-rilmeleri araştırır. Daha sonra hastanın önden, arkadan ve yandan fotoğrafları çekilir ve değişiklikler not edilir.
Her, seans bir saat sürer. Hasta bir masaya uzanır ve Rolfçü kalınlaşmış fasyayı, elleriyle, dirsekleriyle, parmak eklemleriyle ve parmak uçlarıyla dağıtır" ve vücudunun ağırlığını dikkatle kullanarak gerektiğinde oldukça fazla kuvvet uygulayabilir. Bu olay 7 adet 1 saatlik seanslar ha-linde tekrarlanır. Bu seanslar baş, göğüs, kasık gibi ön bölgelerin uyarılmasına ayrılır. Son üç seansda vücut, ilk 7 seansda gevşetildikten sonra yeniden yoğunlaştınlır.
Hastalar tedavi devam ettiği süre içinde, derin basınç ve bazen de müthiş ağrılar hissederler. Bazıları hafiflediklerini veya bütün vücutları üzerinde bir titreme hissettiklerini söylerler. Acı, tedavinin oldukça sık ve tatsız bir özelliğidir, ama hastalar ayağa kalkıp kendilerini çok daha iyi hissettiklerini söylerler. Ida Rolf tedavinin acılı yönü üzerinde çok durmuştur. «Psikoterapinin verdiği acı aynen Rolf metodununki kadardır... Ve başlangıçta aym şekilde altüst edicidir» der Ida Rolf. «Eğer olaya karşı direnirlerse özellikle acı hissederler. Bu acılardan kurtulmanın yolu onların üzerine gitmektir, böylece onların aniden kay-bolduğunu göreceksiniz.»
Hissedilen zevk veya acı, tedavinin uygulandığı alanla alakalı olan duygulara da bağlıdır. Rolf, boynuna yaklaşıldığı zaman paniğe kapılan bir adamdan bahseder. Bu-adam kendini sanki boğuluyormuş gibi hissetmişti. Bu hisleri geçtikten sonra üç yaşındayken bir boğulma tehlikesi geçirdiğini ve müdahaleyle hayata döndürüldüğünü an-latmıştı. Rolf, bu tip psikolojik uyarılmaların ve geçmişteki tatsız olayların yeniden hissedilmesinin kendi metodunun değerli, ama gerekli olmayan bir parçası olduğunu düşünür. Şüphesiz Rolf metodu farklı insanlara farklı şeyler ifade eden bir tedavi şekhdir. Bazıları için bir çeşit fiziksel tedavidir, bazıları için de aym zamanda zihinsel denge için bir uyarılmadır.

Rolf me.odu hakkında dikkate değer diğer bir şey ise, bunun uygulandığı insanların boyunun yarım inç kadar uza-dığıdır. Bunu tedaviden önce ve sonra çekilen fotoğraflar belirlemiştir. 10 saatlik bir tedavi kursu sonucunda kalıcı yapısal düzelmeler ortaya çıkar ve 10 yıl sonra çekilen fotoğraflar bile vücudun uzamasını gösterebilir. Tedavi uygulanmış hastaların bir başka yorumu da, artan rahatlık ve hareketliliktir.
Cary Grant, Georgia O'Keeffe ve Greta Garbo şimdiye kadar bu metodun uygulandığı insanlar arasındadır ve ABD'nde popülerliği gittikçe artmaktadır. Ida Rolf, Rolf metodunu yalnızca insanlara uygulamaz. Cins atları da içeren çeşitli hayvanlar üzerinde iyi sonuçlar almıştır.

 Diğer Rolfçüler bu metodun zihinsel özürlü ve spastik çocuk-lar üzerindeki yararlarını denemektedirler, fakat sonuçların ne kadar iyi olacağını söylemek için vakit henüz çok erkendir.

Niçin işe yarıyor?
Eğer gerekli kuvvet uygvdanırsa, şüphesiz vücuttaki bağ dokusunu tahrip etmek mümkündür. Fakat bunun deri üzerinden yapılması çok fazla acıya yol açar, özellikle bu fazla bü